Nie­waż­ne czy mat­ka jest czło­wie­kiem, wil­kiem czy niedź­wie­dziem – będzie tak samo wal­czy­ła o bez­pie­czeń­stwo swo­ich dzie­ci. Jed­nak w odróż­nie­niu od zwie­rząt my, ludzie, chce­my jak naj­dłu­żej trzy­mać przy sobie lato­ro­śle. Ame i Yuki zaczy­na­ją wkra­czać w doro­słość. Czy Hana zaak­cep­tu­je ich wybo­ry?

Bohaterowie

Choć to Yuki jest nar­ra­tor­ką całej serii Wil­czych dzie­ci, to w trze­cim tomie oczy czy­tel­ni­ka zwró­co­ne są na jej o rok młod­sze­go bra­ta, Ame. Ten nie­zdar­ny chłop­czyk z poprzed­nich czę­ści wła­śnie wcho­dzi w doro­słość i jak każ­de dziec­ko prze­cho­dzi okres bun­tu. Jed­nak w jego przy­pad­ku to dość cichy bunt. Ame nigdy nie cią­gnę­ło za bar­dzo do ludzi i teraz, kie­dy jest nasto­lat­kiem, jesz­cze bar­dziej izo­lu­je się. Waga­ru­je i całe dnie włó­czy się po lesie. Na szczę­ście znaj­du­je w nim men­to­ra, pod któ­re­go czuj­nym okiem doj­rze­wa do decy­zji czy być dalej wil­kiem czy czło­wie­kiem. Bo to, że nie może nale­żeć do oby­dwu tych świa­tów, już daw­no wie. Począt­ko­wo sta­ra się tak­że prze­ko­nać Yuki do swo­ich racji, ale zawsze koń­czy się to kar­czem­ną awan­tu­rą, a nawet bija­ty­ką rodzeń­stwa.

Fabuła

Po nie­uda­nej pró­bie ukry­cia wil­czej natu­ry oraz zra­nie­niu jed­ne­go z uczniów Yuki sama z sie­bie prze­sta­je cho­dzić do szko­ły. Zamy­ka się w domu i nie otwie­ra nawet drzwi przed odwie­dza­ją­cą go mimo wszyst­ko ofia­rą. Jed­nak jego codzien­ne wizy­ty w koń­cu zmięk­cza­ją ser­ce dziew­czy­ny i posta­na­wia ona jesz­cze raz spró­bo­wać być czło­wie­kiem i uczyć się w ludz­kiej szko­le. Nie jest to łatwe, jed­nak daje z sie­bie wszyst­ko. Nie może jed­nak utrzy­mać tego w tajem­ni­cy przed nowym uczniem, tym samym, któ­re­go zra­ni­ła w ucho. Czy Souhei nie prze­stra­szy się wil­czy­cy?

W cza­sie, kie­dy Yuki zazna­ja­mia się z Souhe­iem, Ame cię­gnie w zupeł­nie innym kie­run­ku: w góry i w las. Tyl­ko tam odnaj­du­je spo­kój. To wła­śnie w lesie znaj­du­je swo­je­go men­to­ra, od któ­re­go ma zamiar nauczyć się życia. Uwa­ża, że szko­ła nie przy­go­tu­je go wła­ści­wie, więc zupeł­nie odpusz­cza sobie zaję­cia lek­cyj­ne na rzecz wędró­wek i polo­wań jako wilk. Wszyst­ko zmie­nia w jego życiu gwał­tow­na burza. Czy Hana, jego mat­ka, zro­zu­mie, że wybrał wła­sną dro­gę i zaak­cep­tu­je wybór?

Kreska

Rysow­nicz­ka Yu wie jak oddać wiatr we wło­sach, znisz­cze­nia po burzy czy kwiet­ną łąkę w zaświa­tach. Wie tak­że jak uchwy­cić ruch w wal­ce dwóch wil­ków czy też bieg przez las. Z tomu na tom coraz wię­cej w nich szcze­gó­łów i coraz bar­dziej mi się podo­ba­ją. Są mięk­kie i przy­jem­ne niczym futro wilcz­ka.

Ciekawostka

Dłu­gość życia wil­ka to w warun­kach natu­ral­nych od 12 do 16 lat, w nie­wo­li do 20 lat. Wil­ki uzy­sku­ją płod­ność zwy­kle w 2–3 roku życia i dłu­go mogą pozo­sta­wać płod­ne (do 10 roku życia, a nawet póź­niej w przy­pad­ku sam­ców). To wła­śnie ich wiek, w któ­rym uzy­sku­ją one doj­rza­łość, doro­słość. Czy dzie­ci wil­ka i ludz­kiej kobie­ty też tak szyb­ko doj­rze­wa­ją?

Podsumowanie

Ostat­ni tom Wil­czych dzie­ci ozna­cza koniec ich dzie­ciń­stwa. Jak każ­da mat­ka tak­że Hana mar­twi się co z cór­ką i synem będzie w przy­szło­ści. Jed­nak nie boi się puste­go gniaz­da, a akcep­tu­je, choć z dozą lęku, wybo­ry swo­ich dzie­ci. Fan­ta­stycz­na histo­ria dla każ­de­go dziec­ka i każ­de­go rodzi­ca.

Pozo­sta­łe recen­zje serii Wil­cze dzie­ci:
Wil­cze dzie­ci [tom 1]
Wil­cze dzie­ci [tom 2]

Na szybko
  • 9/10
    Fabu­ła — 9/10
  • 9/10
    Kre­ska — 9/10
  • 9/10
    Boha­te­ro­wie — 9/10
9/10

Moni zda­niem:

Czy mat­czy­ne ser­ce jest w sta­nie zro­zu­mieć każ­dy wybór? I czy dzie­ci nale­żą­ce do dwóch świa­tów rze­czy­wi­ście mogą nale­żeć do nich oby­dwu, czy jed­nak muszą wybrać po któ­rej, wil­czej czy ludz­kiej, stro­nie pozo­sta­ną? Ostat­ni tom cudow­nie rodzin­nej man­gi.