Żegnaj, Odynie [tom 1]

3 listopada 2026 0 przez Monika Kilijańska

Pierwsza myśl: jak Wikingowie to będzie znowu Saga Vinlandzka? I tak, i nie. Bo owszem, mamy Wikingów, krew, brutalność, walkę o władzę, zemstę i biednego chłopca, który w tym świecie zbyt szybko dorasta. Ale to będą tylko trzy tomy. Historia będzie więc szybsza. Czy przez to lepsza czy gorsza? Po pierwszym tomie nie warto prorokować, ale już można sobie zdanie na jakieś elementy mangi Żegnaj, Odynie wypracować.

Bohaterowie

Chciałabym, by to ojciec Crowley był głównym bohaterem, ale okazuje się on jedynie być mentorem protagonisty. A jest nim wilcze dziecko – chłopiec wychowany przez watahę wilków niczym Mowgli. Jakby traum było mało musi uciekać z płonącego lasu i szukać pożywienia wśród ludzkich zagród. Potrafi się silnie przywiązać. Rodzeństwu oddałby ostatni kęs mięsa, bo uważa ich za młodsze. Bardzo wyczulony na zapachy, także te oznaczające uczucia. Trudno dostosować mu się do ludzkich obyczajów. Potrafi mówić w języku ludzi i wilków. W walce jest dziki. Wyróżnia się niezwykłą siła i zwinnością. Przez Anglików nazywany jest Luke, przez Wikingów Odyn.

Fabuła

Chihiro Yoshioka rozpoczyna historię od momentu, w którym bezimienny jeszcze chłopiec doświadcza ludzkiej życzliwości. Zyskuje imię Luke i osiedla się wśród ludzi, z którymi z czasem buduje wzajemne zaufanie. Jak to często bywa w opowieściach o wojownikach, spokój nie trwa długo. Najeżdżający wikingowie rujnują jego spokój. Do tego bohater traci oko. I zyskuje śmiertelnego wroga, Einara, Wikinga, którego nie może wyczuć swoim nosem. Który go przeraża. I który ma więcej wspólnego z Lukiem, niż ten myśli.

Kreska

Walki są surowe i brutalne – toczone za pomocą toporów i mieczy. Yoshioka nie unika ukazywania krwawych skutków starć, choć czarno-biała estetyka nieco łagodzi szok. Przemoc jest dynamiczna, czemu towarzyszy umiejętne operowanie cieniem. Całość narysowana jest swobodną kreską. Czerń często dominuje w rysunku, sprawiając, że plansze mają ponury, ciężki charakter. Luke bywa ukazywany w pozach przypominających wilcze zachowania, do tego chaotyczną, “brudną” kreską, co jeszcze bardziej potęguje dzikość.

Ciekawostka

Zdarzają się przypadki wychowania ludzkich dzieci przez watahę wilków, jednak nie wszystkie kończą się dobrze. Marcos Rodríguez Pantoja (1946–2026) spędził w hiszpańskiej dziczy od 7 roku życia około 12 lat. Po odnalezieniu przez gwardię cywilną wrócił do społeczeństwa, ale twierdził, że wśród zwierząt czuł się lepiej niż wśród ludzi. Inne udokumentowane przypadki jak Induski chłopiec Dina Sanichar czy Francuz Wiktor z Aveyron bezskutecznie próbowano wdrożyć w ludzkie społeczeństwo.

Podsumowanie

Brutalność mangi może odstręczać, ale i przyciągać. Bo jednak tworzy bohaterów tej pozycji, w niej dojrzewają i ścierają się. Mimo to wydaje mi się, że zostali on w zbyt przerysowany sposób potraktowani. Wszelkie wady Luka są ugłaskane. Mamy być wyrozumiali i kropka. Wady Einara są aż kolące w oczy, a motywacja jego czynów ledwo zauważalna (mam nadzieję na zmianę w tym temacie). To pierwszy tom, rysunkowo dobry, fabułą w miarę spójny, ale nadal ledwo wprowadzający. I nie zapowiada w którą stronę podąży historia. I trochę szkoda.