Złoty baran [tom 1-3]

Tytuł może mylić, ale okładka to już w ogóle! Kiedy ją zobaczyłam, pomyślałam: „Och, to będzie jakaś słodka muzyczna historia? Kwartet przyjaciół z dzieciństwa zebrany razem po latach, tym razem w liceum!”. Cóż… Nie do końca tak było, a właściwie już od pierwszego tomu!

Bohaterowie

Tsugu wkrótce rozpocznie wielką, nową przygodę życiową. Jest w drugiej klasie liceum i zamierza przeprowadzić się z matką, siostrą i dzieckiem siostry do nowego miasta. Jej ojciec zostanie w Tokio. Tsugu była bardzo blisko z ojcem, gra na gitarze i interesuje się muzyką tak jak on. Właściwie to on dał jej gitarę i nauczył ją kilku niesamowitych klasycznych piosenek, które potrafi grać. Gra jest dla niej formą ekspresji i spokojem. Być może też sposobem na spokojne dorastanie i pogodzenie się ze zmianami.

Fabuła

W rodzinnym mieście, do którego właśnie wraca Tsugu, zostawiła za sobą kapsułę czasu, którą zakopała razem z trzema najlepszymi przyjaciółmi. Po siedmiu latach spędzonych z dala spodziewa się, że wszystko będzie takie samo, jak zawsze, ale przyjaciele, których kiedyś znała, się zmienili. Do jakiego stopnia się zmienili, może nie być gotowa zaakceptować. Zwłaszcza gdy jej bliski przyjaciel Sora zdaje się przejawiać niepokojące tendencje.

Wszystko zmienia się jednak od czasu podjęcia dość kontrowersyjnej decyzji: wyjeździe z chłopakiem do Tokio. Na szczęście na miejscu spotykają nie tylko ojca, z którym chciała się spotkać, ale i bardzo pozytywnego właściciela restauracji. pozwala to im nie tylko jakoś się utrzymać, ale i przemyśleć dalsze postępowanie, w tym zaakceptować zmiany i nadal pozostać sobą.

Kreska

Styl artystyczny był piękny i dynamiczny. Niektóre kadry, zwłaszcza te bardziej emocjonujące i całostronicowe, wręcz zachwycają. Czułam tu magię i jakiś taki klimat rodem z Carole & Tuesday. Rysunki świetnie oddają zamiłowanie do muzyki bohaterki.

Ciekawostka

Kapsuła czasu to specjalny pojemnik lub schowek, w którym umieszcza się przedmioty i wiadomości mające służyć jako przekaz dla przyszłych pokoleń. To popularny sposób na dokumentowanie teraźniejszości z myślą o historykach, archeologach lub własnych potomkach. Kapsuła powinna być odporna na warunki atmosferyczne, ale czasem zdarzają się np. drewniane skrzynki pozostawione gdzieś na strychu. Podczas remontu katedry w Legnicy natrafiono na najstarszą jak dotąd kapsułę sygnowaną datą 1650 r. i jest ona uznawana za najstarszą. Kapsuły zostały wysłane także w kosmos: po dwie w sondach Pioneer i Voyager. W 1990 r. powołano stowarzyszenie International Time Capsule Society, które zajmuje się utrzymaniem globalnej bazy danych o wszystkich istniejących kapsułach czasu na świecie.

Podsumowanie

Zaskakująco mroczna, współczesna manga. Wciąga czytelnika klimatem barwnej komedii romantycznej, by następnie uderzyć w brzuch intensywnym dramatem psychologicznym między grupami przyjaciół, które z czasem stają się skrajnie toksyczne i biernie agresywne, gdy wszyscy wciągają się we własne egoistyczne pragnienia i niedojrzałość, udając odpowiedzialnych dorosłych. Idealna dla fanów Pierwszego grzechu Takopiego czy Lato, kiedy umarł Hikaru.

---

Na szybko:

Historia jest przygnębiająca i porusza smutne kwestie związane ze starzeniem się i oddalaniem od ludzi, którzy kiedyś byli dla niego całym światem, ale ogólny przekaz i ton opowieści są pełne nadziei i optymizmu.

Moni zdaniem:

Fabuła: 10/10
Kreska: 9/10
Bohaterowie: 9 /10